สายฝนโปรยปราย ตกกระทบถนนคอนกรีตเป็นดาวกระจาย
ภายใต้ค่ำคืน แสงไฟจากไฟนิออนกระทบสู่พื้นที่เปียกนอง
กลับกลายเป็นฉากภาพของเรื่องราวที่ไม่มีแม้สวิตท์ กดปิด หรือรีเพลย์...

ภายใต้กันสาดที่ยื่นออกมาจากมุมตึก
ไม่ห่างจากถนนเท่าไหร่นัก
...ฉันกับเธอยืนนิ่ง...
ไร้การพูดจาใดๆ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ของรถ
ที่วิ่งฝ่าสายฝนมาขจัดความเงียบระหว่างเราเป็นระยะ ๆ
ละอองฝน ที่ลอยปะปนในอากาศ
สัมผัสผิวกายให้หนาวเหน็บถึงหัวใจ
....ฉันกับเธอยืนกันคนละจุด...
แต่คงเป็นเพราะความเหน็บหนาวของบรรยากาศ
ทำให้เราขยับกายแนบชิดกันอย่างไม่รู้ตัว
จุดสัมผัสเพียงนิดของท่อนแขน
ทำให้รู้ถึงการมีอยู่ของกันและกัน
...ฉันยืนนิ่งดังเช่นเคย...
มีเพียงความคิดที่ฟุ้งกระจายด้วยคำถาม และสงสัย
...เธอยืนนิ่งดังเช่นเคย...
แต่จะมีบ้างไหมนะที่ความคิดจะฟุ้งกระจายด้วยการหาคำบอกกล่าว และคำตอบให้กับฉัน

คงเป็นเพราะความกลัวละมั้ง
ฉันและเธอต่างไมมีใครกล้าพอจะเอ่ยปากหรือเอ่ยถาม
ไม่กล้าพอที่จะพูดราวของกันและกัน

เราต่างปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามวิถีทางของมัน...
ไม่ขัดขืน ไม่ทักท้วง
...แต่กลับดูเหมือนไร้ความจริงใจให้กัน....

...เราต่างยืนนิ่ง...
ใต้ฟ้ากว้าง เหน็บหนาวอยู่ในโลกของตนเอง
………………………………………………
เวลาดำเนินผ่านไป ช่างเงียบงัด และเงียบเหงา
ฉันกับเธอยังคงยืนจ้องมองภาพฉายของเรื่องราว
ผ่านพื้นน้ำที่เจ่อนอง
เธอยื่นมือสัมผัสมือฉัน เกาะกุมมือกันไว้ในฝ่ามือ
ความอบอุ่นแผ่ซ่านในอุ้งมือ
แต่ความเหน็บหนาวกลับซึมลึกเข้าถึงหัวใจ
…………………………………………..